Siyasette bazen bir isim aday olmadan da en güçlü aday haline gelir.
Bugün CHP'de yaşanan tam olarak budur.
Mansur Yavaş henüz aday değil. Adaylık için açık bir kampanya yürütmüyor. Hatta mümkün olduğunca Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı görevine odaklanmış bir görüntü vermeye çalışıyor.
Ancak CHP içindeki bütün aktörler, farkında olarak ya da olmayarak, kendi pozisyonlarını güçlendirmek için Mansur Yavaş ismini kullanıyor.
Özgür Özel cephesi açısından Yavaş, sosyolojik bir sigorta.
Ekrem İmamoğlu cephesi açısından Yavaş, dengelerin tamamen kendi aleyhine dönmesini engelleyen önemli bir güç unsurudur.
Kemal Kılıçdaroğlu açısından ise Yavaş, parti içindeki farklı kesimlerle iletişim kurulabilecek ortak bir zemindir.
İşin ilginç tarafı şu:
Herkes Mansur Yavaş'ın adını kullanarak kendi siyasi alanını genişletmeye çalışırken aynı zamanda onu siyasetin merkezindeki hedef haline getiriyor.
Türk siyasetinde bunun örnekleri vardır.
1980'lerin sonlarında ve 1990'larda Süleyman Demirel, merkez sağın ortak referans noktasıydı. Farklı gruplar Demirel'e yakın görünerek güç kazanmaya çalıştı. Ancak aynı süreçte Demirel, bütün siyasi hesapların merkezine oturduğu için en ağır saldırıları da üzerine çekti.
Benzer bir durum 1970'lerde Bülent Ecevit için yaşandı. CHP içindeki farklı gruplar Ecevit'in popülaritesinden yararlanmak istedi. Sonuçta Ecevit yalnızca rakiplerinin değil, kendi partisindeki hesapların da odağı haline geldi.
Siyaset tarihi bize şunu gösteriyor:
Bir siyasi aktörün gücü arttıkça onu sahiplenenlerin sayısı kadar onu kullanmak isteyenlerin sayısı da artar.
Bugün CHP'de yaşanan budur.
Mutlak butlan kararı sonrası ortaya çıkan yeni denklemde herkes Mansur Yavaş üzerinden pozisyon alıyor.
Kimisi "aday olabilir" diyerek kendi alanını koruyor.
Kimisi "aday olmalı" diyerek rakibine baskı kuruyor.
Kimisi de Yavaş'ın ismini masada tutarak gelecekteki pazarlık gücünü artırmaya çalışıyor.
Ancak bu süreçte gözden kaçan başka bir gelişme var.
Eski Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Murat Karayalçın'ın yakın çevresine fısıldadığı dikkat çekici konuşmaları var. Karayalçın'ın Özgür Özel'in liderliği etrafında şekillenen bir siyasi tutum ortaya koyuyor, CHP'deki tartışmanın yalnızca isimler üzerinden değil, parti yönetiminin meşruiyeti üzerinden gitmesi gerektiğini ifade ediyor.
Aslında bugün CHP'de yaşanan mücadele, Mansur Yavaş'ın aday olup olmaması mücadelesi değildir.
Asıl mücadele, CHP'nin geleceğini kimin belirleyeceği mücadelesidir.
Ve bu mücadelede Mansur Yavaş bir aktörden çok sembole dönüşmüş durumdadır. Siyasette semboller değerlidir.
Ama semboller aynı zamanda tehlikelidir.
Çünkü herkesin üzerinde hak iddia ettiği semboller, bir süre sonra herkesin hedef tahtasına yerleşir.
Bugün CHP'de yaşanan tam da budur.
Mansur Yavaş'ın en büyük siyasi sınavı aday olup olmaması değil, başkalarının yazdığı senaryolar yerine kendi hikâyesini yazıp yazamayacağıdır.
Hiç bir fani bu kadar oyu varken, adaylıktan ka(ç)amaz!
VELHASIL: Kendinden hiç söz etmemek çok soylu bir ikiyüzlülüktür. - Nietzsche
GÜNCEL
Sayfa başına git